วันศุกร์ที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2558

หยิบกล้อง มองรอบบ้าน

      ปิดเทอมนี่มันน่าเบื่อจริงๆเลยว่ามั้ยคะ จากที่เคยต้องไปเรียนก็ไม่ต้องไป ไม่ใช่อยากเรียนหรอก อยากเจอเพื่อนต่างหาก 5555 แต่บางคนก็มีจุดประสงค์อื่น จะไปส่องหนุ่มส่องสาวกันล่ะสิ รู้ทันนะๆ
แต่ไหนๆก็ไหนๆแล้ว มีปิดเทอมเกิดขึ้นบนโลกทั้งทีก็ใช้ให้เป็นประโยชน์สักหน่อยไม่มากก็น้อย อย่านอนเล่นดูหนัง ฟังเพลง อ่านการ์ตูนอยู่บ้านเลยเสียเที่ยวอะ อย่างเราน้าาาา เราไป work and travel ล่ะ (สาเหตุหนึ่งที่ไม่ได้อัพบล็อก) ที่รัฐNew Hampshire ตรงที่อยู่จะเป็นชุมชนเล็กๆ ออกแนวชนบทเลยล่ะ(อยู่บนเขา) บ้านแถวนี้จะน่ารักๆ สีสันสดใสคล้ายๆบ้านในการ์ตูน บริเวณรอบๆบ้านก็ตกแต่งไม้ดอกไม้ประดับกันสวยงาม ที่นี่มีทะเลสาบเยอะมาก วิวสวยๆเต็มไปหมด เวลาว่างจากการทำงานเราก็เลยหยิบกล้องถ่ายรูปแล้วเดินเล่นไปเรื่อยๆ ส่วนใหญ่ก็ถ่ายจากบริเวณบ้านนี่แหละ ลองดูกันนะ




ทางตันสุดซอย มีลานกว้างเป็นวงกลม 
เบื่อเดินแล้วก็เปลี่ยนเป็นปั่นจักรยานต์มั่ง แต่ก็ไม่ลืมหยิบกล้องไปด้วยนะ

สนามเด็กเล่นใกล้ๆ








เป็ดจริงอะไรจริง นอนอ้อยอิ่งอยู่ริมทะเลสาบ





      การที่เราได้ถ่ายรูปก็เป็นความสุขอย่างหนึ่งนะ ได้เล็งโลเคชั่นสวยๆ ได้ลองกดชัตเตอร์ตรงที่เราคิดว่าดี อะไรบางอย่างที่เราเห็นทุกวันๆจนชินตา แต่พอได้มองผ่านกล้องขึ้นมาก็จะเจอมุมมองใหม่ๆเสมอ ก็เหมือนของทุกอย่างที่มีคุณค่าอยู่ในตัวมัน อยู่ที่ว่าเราจะเห็นคุณค่านั้นแค่ไหนเท่านั้นเอง :)


      สุดท้ายนี้ฝากบล็อก work and travel หน่อยนะคะ เห็นว่าเป็นทริปใหญ่ก็เลยเขียนแยกซะเลย ไปอ่านกันได้นะ ^^   http://myworkandtraveljourney-jj.blogspot.com

วันจันทร์ที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2558

วันว่างๆทำอะไรดี? มาลองปลูกตุ๊กตาหัวต้นหญ้ากันเถอะ!

มีใครเคยปลูกตุ๊กตาหัวต้นหญ้ากันมั้ยคะ มีอยู่ช่วงหนึ่งฮิตมากๆ ตลาดแถวบ้านนี่มีขายกันเกลื่อน แต่ไม่เค้ยยยยย ไม่เคยอยากปลูกเลย จนมาวันหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว(เรื่องเก่าเล่าใหม่นั่นเอง) แม่ไปจ่ายตลาดแล้วซื้อมาค่ะ ยัง... ยังไม่พอ แม่บอกว่าแม่ไม่มีเวลาปลูก ให้เราปลูกแล้วกัน อยากรู้ว่ามันเป็นยังไง ฮ่าๆๆๆ ไอ้เราก็คิดไปว่าก็ดีเหมือนกัน จะได้มีอะไรทำ(เริ่มอยากรู้เหมือนแม่) รดน้ำ พวนดินอย่างดี(เวอร์ไปๆ) ก็หาถ้วยหากระถางอะไรมาใส่ให้มันตั้งอยู่แล้วก็จะได้ชุ่มๆน้ำ จากนั้นก็ตั้งทิ้งไว้เฉยๆ วันแรกๆตั้งไว้ที่โรงจอดรถค่ะ แต่ทีนี้เริ่มคิดได้ว่ามันควรจะได้รับแสงแดดบ้างอะไรบ้างก็เลยเอาไปไว้ที่สวนหน้าบ้าน ตื่นมาดูอีกวันนี่ถึงกับร้องโอ้โหหหห ต้นหญ้าบนหัวตุ๊กตายาวขึ้นมาก ก็เลยตั้งไว้อย่างงั้นซะเลย ไม่ว่าจะฝนตกหรือแดดออก เราเชื่อว่าตุ๊กตาหัวต้นหญ้าของเราจะได้เติบโตขึ้นอย่างแข็งแรงท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่เป็นบททดสอบของชีวิต!(เวอร์วังมาก หยุดดูการ์ตูนแล้วตั้งใจอ่านหนังสือสอบบ้างนะ) และเพื่อเป็นความทรงจำว่าครั้งหนึ่งเราเคยดูแลเจ้าหัวต้นหญ้าจนสุดความสามารถเพียงใดจึงต้องถ่ายรูปเก็บไว้ค่ะ(ตอนนั้นที่ถ่ายก็ไม่ได้อะไรหรอก เห่อโทรศัพท์กับเห่อแอป ใช้ PicSay แต่งทุกรูปเลย) ไม่คิดว่าวันนี้จะได้ใช้จริงๆ ก็มาดูกันค่ะ ว่าเจ้าตุ๊กตาหัวต้นหญ้าเนี่ยมันจะโตแล้วเป็นอย่างไร

ขออภัย 1 : วันแรก กับวันที่สองไม่มีรูปนะคะ
ขออภัย 2 : ภาพไม่ค่อยชัดค่ะ ถ่ายไม่ค่อยเก่ง จำได้ว่าตอนนั้นใช้ Galaxy mini จอสัมผัสเครื่องแรก ดีใจมาก ฮ่าๆๆ



















หลังจากนั้นไม่นานค่ะ ประมาณ 1 สัปดาห์ ที่บ้านได้ลูกหมามาใหม่ 2 ตัว เสร็จโจ๋สิฮะ .....




สำหรับใครที่มีความเซ้นสิทีฟมาก อ่อนไหวง่าย ไม่ต้องเสียใจและไม่ต้องร้องไห้นะคะ เราทำใจได้ค่ะ มีเกิดก็ต้องมีตาย เป็นธรรมชาติของสิ่งมีชีวิต (T^T)

และสำหรับใครที่(หลง)เข้ามาดูแล้วรู้สึกว่า เฮ้ยยยยย น่ารักอะแกรรรรรรร หาซื้อได้ค่ะปัจจุบันยังมีขายอยู่ แม้จะไม่กลาดเกลื่อนเหมือนแต่ก่อนก็ตาม ถ้าหาตามตลาดแล้วไม่มีก็ลองหาออนไลน์ดูค่ะ แหม่...จะให้บอกร้านหรอ ไม่บอกหรอก เพราะไม่รู้เหมือนกัน ไม่ใช่ตัวแทนจำหน่ายไม่ได้ขายอะไรทั้งนั้นค่ะ ฮะ? อะไรนะ? แล้วไอ้ต้นในรูปนี่ซื้อจากไหน? เอิ่ม... แม่ซื้อมาน่ะ แล้วร้านที่แม่ซื้อก็น่าจะเปลี่ยนไปขายกับข้าวแล้วล่ะ ไอ้ตุ๊กตานี่มันกินไม่ได้แต่กับข้าวกินได้อะ  


หากมีเวลาว่างก็ลองปลูกเจ้าตุ๊กตาหัวต้นหญ้าดูนะคะ การได้ใช้เวลาดูแลอะไรสักอย่างก็ทำให้เรารู้สึกดีและผูกพันธ์ได้เหมือนกัน แม้จะเป็นเพียงเวลาสั้นๆก็ตาม 


วันอาทิตย์ที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2558

ความรู้สึกหลังอ่านหนังสือจบ SOUND ABOUT ไม่ได้ฟัง แต่ยังได้ยิน - คิ้วต่ำ เป็นอย่างไรมาดูกัน

"SOUND ABOUT ไม่ได้ฟัง แต่ยังได้ยิน" ...

ได้ยินชื่อคิ้วต่ำมานาน ตามเพจบ้าง ตามหนังสือการ์ตูนบ้าง พอมีลายเส้นใหม่ๆมาก็ชอบมองดูว่า เอ๊ะ! คนวาดการ์ตูนช่องนี้คือใครกัน เป็นการ์ตูนหัวโตๆ ปากนิด จมูกหน่อย แขนขาเล็กนิดเดียว ผิวสีน้ำตาลสีเดียวกับพื้นหลัง เห็นคำว่า "คิ้วต่ำ" อยู่ตรงมุมล่างแล้วจึงร้องอ๋อ ว่านี่น่ะหรือการ์ตูนของคิ้วต่ำ

ตอนได้ยินใหม่ๆเคยสงสัยว่าคิ้วต่ำคืออะไร แบบว่าคงเป็นนามปากกาที่ผสมคำขึ้นมาเองล่ะมั้ง ก็ไม่ได้คิดอะไรนะ แต่มันก็ยังตะหงิดๆอยู่ในใจอยู่ดีว่า คิ้วต่ำคืออะไร?

นับวันก็ยิ่งได้ยินผลงานของคิ้วต่ำก็มากขึ้นเรื่อยๆ เพื่อนๆก็เริ่มพูดถึงข้อความที่คิ้วต่ำเขียน จนกระทั่งได้ยินหนังสือของคิ้วต่ำที่ชื่อว่า "นิทานหัวเถิก" ก็เลยอ๋ออออ คิ้วต่ำคือคำสุภาพของหัวเถิกน่ะเอง ฮ่าๆๆ

หลังจากที่ได้ไขความกระจ่างเป็นที่เรียบร้อยแล้ว งานหนังสือครั้งนี้เลยมีโอกาสได้ซื้อผลงานล่าสุดมาค่ะ "SOUND ABOUT ไม่ได้ฟัง แต่ยังได้ยิน"


หนังสือเล่มนี้เป็นเรื่องราวของ"กระดุม"เด็กหญิงคนหนึ่งที่เพิ่งถูกบอกเลิกตอนจบม.6 และไม่นานเธอกำลังจะได้พบกับความรักอีกครั้งในมหาวิทยาลัย ชีวิตรักของกระดุมไม่ได้สวยงามตลอดระยะทาง แต่เธอก็ทำความเข้าใจและอยู่กับมันได้ ไม่มีใครบอกให้เธอเข้มแข็งแต่เธอก็เข้มแข็งได้ เธอมี"ซาวด์อะเบ้าท์"เครื่องเก่งของคุณพ่อเป็นเพื่อนคู่ใจตอนที่อยู่คนเดียว ทุกความรู้สึกของกระดุม เป็นอะไรที่เมื่ออ่านแล้วหยุดคิดตามสักนิดจะทำให้เข้าใจตัวเธอและเข้าใจความรักไปด้วยพร้อมๆกัน เราจะรู้ได้เลยว่ากระดุมอยู่ได้ยังไงในภาวะที่ถูกบอกเลิก เจ็บก็เจ็บแต่กลับต้องมาเจอหน้าแฟนเก่าทุกวัน แล้วก็ยังเด็กผู้ชายที่เธอสอนพิเศษอีก ต้องเลือกแล้วล่ะว่าจะจัดการกับเรื่องรักครั้งนี้ยังไง

วลีเด็ดของหนังสือเล่มนี้คือ "ความรู้สึกบางอย่าง ไม่ได้ฟังแต่ยังได้ยิน"  คิ้วต่ำกำลังจะบอกว่า "ทุกครั้งที่เราดูรูปถ่าย เราไม่ได้นึกถึงสถานที่ในรูปหรอก แต่เราคิดถึงความรู้สึกตอนที่อยู่ที่นั่นกับใครบางคนต่างหาก ทุกครั้งที่เราฟังเพลง เราไม่ได้ฟังเพลงหรอก แต่เราฟังความรู้สึกตอนมีเธอนั่งอยู๋ใกล้ๆ ความรู้สึกจึงเป็นสิ่งที่ซึมอยู่ทุกตัวแทนของทุกความทรงจำ"

หนังสือเล่มนี้ยังมีความพิเศษอีกอย่างหนึ่งคือ มีเพลงประกอบหนังสือ นั่นคือเพลง "ไม่ได้ฟัง แต่ยังได้ยิน" ที่ได้ อ้อน ลัคนา เป็นผู้ขับร้อง บางส่วนของเนื้อเพลงถูกนำไปถ่ายทอดผ่านตัวละครกระดุม ทำให้ชัดเจนในความหมายยิ่งๆขึ้นไปอีก ถึงแม้จะไม่เคยตกอยู่ในสถาณการณ์แบบกระดุม แต่ก็เข้าถึงเนื้อเพลงได้อย่างดี



ภาพรวม : 8/10 ไปเลยค่ะ ประทับใจมากๆ เป็นอารมณ์ที่แบบอ่านแล้วสบาย ถึงตัวละครจะอกหัก แต่ก็ไม่มีอารมณ์รุณแรงปะปนเข้ามาเลย คิ้วต่ำคงต้องการให้ผู้อ่านคิดตาม ไม่ใช่เน้นอินอย่างเดียว ที่ไม่ชอบก็คือตัวหนังสือในแต่ละหน้าน้อยไป มันดูซื้อมาแล้วไม่คุ้ม ก็เลยไม่ค่อยได้อ่านหนังสือแนวรูปเยอะๆ ตัวหนังสือน้อยๆแบบนี้เท่าไร แต่ก็เข้าใจนะคะว่าการที่ตัวหนังสือน้อยๆแบบนี้จะทำให้คนอ่านได้ฟีลแบบค่อยๆอ่านนี่แหละค่ะ




อ่านไปอ่านมาแล้วเหมือนมารีวิวขายของเลยนะคะ ฮ่าๆๆ
แต่ไม่ใช่นะ เป็นแค่นักอ่านคนหนึ่งที่พบหนังสือดีๆแล้วอยากแบ่งปันเท่านั้นค่ะ

มีหนังสือไม่กี่เล่มหรอกนะคะ ที่เราอ่านแล้วจะถูกใจและรู้สึกดีไปด้วยกัน ถ้าเจอแล้วก็อย่าลืมมันนะคะ หยิบออกมาทักทายกันบ่อยๆ เพราะมันก็อยากทำให้เรารู้สึกดีทุกวันเหมือนกัน :)